Amorgos Amorgos Amorgos Amorgos Amorgos
EN | GR
HOME CONTACT LINKS SITEMAP
AMORGOSHISTORY
AMORGOS HISTORY Ιστορία
Ιστορία

Στο ανατολικότερο άκρο των Κυκλάδων σε απόσταση 136 ναυτικών μιλίων από τον Πειραιά με έκταση 121 τ.χμ. και πληθυσμό 1.852 κατοίκους απλώνεται η επιμήκης ορεινή Αμοργός με ακτές αλλού απότομες γυμνές και βραχώδεις αλλού ήρεμες με βαθείς κόλπους. Η Αμοργός ξεχωρίζει για τον αρχαιολογικό της πλούτο την παραδοσιακή αρχιτεκτονική   τη λαϊκή τέχνη και τα τοπικά έθιμα. Το νησί γνώρισε ιδιαίτερη ακμή την 3η χιλιετία π.Χ. (πρωτοκυκλαδικός πολιτισμός). Στην κλασική αρχαιότητα ανέπτυξε το ναυτικό εμπόριο τις τέχνες και τα γράμματα.. Σημαντικές αρχαίες πόλεις όπως η Μινώα και καλά διατηρημένα μνημεία όπως ο Πύργος στο Χωριό αποτελούν μερικά από τα εντυπωσιακά λείψανα που μπορεί να δει σήμερα ο επισκέπτης.
Η γραφική Χώρα πρωτεύουσα του νησιού αναπτύσσεται γύρω από το βενετσιάνικο κάστρο στην κορυφή του λόφου. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ένα σημαντικό εκκλησιαστικό μνημείο του Αιγαίου η μονή της Παναγίας Χοζοβιώτισσας που ίδρυσε το 1088 ο Αλέξιος Κομνηνός και το οποίο επιβάλλεται στο τοπίο των κάθετων βράχων. Το 1209 η Αμοργός περιήλθε στο Δουκάτο της Νάξου δύο αιώνες μετά κατακτήθηκε από τους Τούρκους και το 1832 ενώθηκε με την Ελλάδα.
Τις δεκαετίες μετά τον Β´ Παγκόσμιο πόλεμο που οι Κυκλάδες αποδυναμώθηκαν από τους πληθυσμούς τους οι Αμοργιανοί έμειναν προσηλωμένοι στις παραδοσιακές εργασίες αξιοποιώντας τη λιγοστή γη τη κτηνοτροφία και την αλιεία. Τα τελευταία χρόνια η έντονη τουριστική δραστηριότητα αναζωογόνησε την οικονομία του νησιού χωρίς όμως να αλλοιώσει τη φυσιογνωμία και το χρώμα του.
Η Αμοργός υπάγεται στο Επαρχείο Νάξου. Τα Κατάπολα είναι το φυσικό και κύριο λιμάνι και η Αιγιάλη το δεύτερο λιμάνι του νησιού. Συνδέεται ακτοπλοϊκώς με τα γειτονικά νησιά των Κυκλάδων της Δωδεκανήσου και την ηπειρωτική Ελλάδα.

Ιστορία

Από τα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης ύπαρξης στην Αμοργό. Κατά την αρχαιότητα η Αμοργός γίνεται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Κυκλαδικού πολιτισμού. Αργότερα κατά την μινωική εποχή στο νησί καταφθάνουν πολλοί μινωίτες ιδρύοντας μία από τις πρώτες πόλεις του νησιού, την Μινώα. Αργότερα Ναξιώτες ιδρύουν την Αρκεσίνη, στη σημερινή περιοχή Καστρί και την ίδια εποχή Μιλήσιοι εγκαθίστανται στην Αιγιάλη, το σημερινό χωριό Θολάρια. Αυτές ήταν κατά την αρχαιότητα οι σπουδαιότερες πόλεις του νησιού. Στους Ρωμαϊκούς χρόνους θα είναι τόπος εξορίας : επί Τιβερίου, το 23 μ.Χ. θα εξοριστεί ο Βέβιος Σειρήνος ,ανθύπατος της Ισπανίας[1] Μετά την επανάσταση του 1821 ενώθηκε στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος.

ΑΜΟΡΓΙΑΝΟΙ ΧΙΤΩΝΕΣ


Περίφημοι ήταν κατά την αρχαιότητα οι Αμοργιανοί χιτώνες για τη λεπτότητα της ύφανσής τους και το έντονο κόκκινο τους χρώμα. Το νήμα από το οποίο ήταν υφασμένοι, προερχόταν από το φυτό αμόργη (λινοκαλάμη), φυτείες του οποίου υπήρχαν πάρα πολλές πάνω στο νησί της Αμοργού. Η βαφή τους γινόταν από έναν βαφικό λειχήνα (rocella tinctoria), ο οποίος βρισκόταν σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά η χρήση του ως βαφικής ουσίας ήταν γνωστή μόνο στην Αμοργό. Πιθανόν να κατασκευάζονταν και σε άλλες περιοχές, αλλά οι καλύτεροι ως προς την ποιότητά τους παρέμειναν οι υφασμένοι στην Αμοργό. (Αρχαίες μαρτυρίες κατεγράφησαν από τον Πολυδεύκη. Άλλες βρίσκουμε επίσης στις επιστολές του Πλάτωνα). Η αρχαιότερη μνεία για τους Αμοργιανούς χιτώνες, γίνεται στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (στίχοι 150. 735, 737), από όπου μαθαίνουμε ότι τα Αμοργιανά χιτώνια ήταν διαφανή, ώστε οι γυναίκες που τα φορούσαν φαίνονταν σχεδόν γυμνές.

http://www.golden-greece.gr/politismos/amorgianixitones.html